Η Ψυχή, ζαλισμένη, άνοιξε τα μάτια της. Ένιωθε λες και μόλις είχε δει μια πολύ έντονη λάμψη, που κόντεψε να την τυφλώσει.
[…]
«Συγχαρητήρια! Μόλις πέθανες! Είμαι σίγουρος ότι θα έχεις πολλές απορίες… Ελπίζω μετά το τέλος της ξενάγησης οι περισσότερες να σου έχουν λυθεί!»
Η Ψυχή γύρισε απότομα, τρομαγμένη, για να δει από πού ερχόταν αυτή η φωνή. Ένας ηλικιωμένος άντρας με μακριά γκρίζα μαλλιά, λεπτό και ωχρό πρόσωπο, γεμάτο ρυτίδες, βαθουλωμένα μάγουλα και μεγάλα, διαπεραστικά μάτια, στεκόταν απέναντί της. Φορούσε έναν απλό, ριχτό χιτώνα στο χρώμα του χώματος και της ώχρας, φαινόταν πολύ ήρεμος και είχε τα χέρια του ενωμένα μπροστά.
«Σου δίνω λίγο χρόνο μήπως θυμηθείς τι σου έχει συμβεί και ξεκινάμε!» της είπε βλέποντας τον τρόμο και την έκπληξη στα μάτια της.
«Τι γίνεται; Πού βρίσκομαι; Όχι… όχι, δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό», φώναξε κάνοντας ταυτόχρονα μερικά δειλά βήματα προς τα πίσω.
«Κι όμως μπορεί! Μόλις πέθανες! Βρίσκεσαι στο μέρος που όλοι οι θνητοί εύχονται να μην επισκεφτούν ποτέ: Ο αθάνατος Άδης σε καλωσορίζει και σου εύχεται μια όσο το δυνατόν ευχάριστη διαμονή στην αιωνιότητα!» απάντησε η μορφή, σαν να είχε δώσει την ίδια ακριβώς απάντηση χιλιάδες φορές ακόμη.
«Αποκλείεται! Δεν είναι δυνατόν… Έτσι ξαφνικά; Μα πώς; Δεν θυμάμαι τίποτα!» αναφώνησε σοκαρισμένη η Ψυχή κοιτώντας γύρω της, ψάχνοντας μια απόδειξη ότι όλο αυτό είναι μια κακόγουστη φάρσα.
«Συνήθως έτσι ξαφνικά συμβαίνει. Δεν κλείνει κάποιος ραντεβού με τον θάνατο, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων βέβαια… Πίστεψέ με, κι ο ίδιος, αν τον ρωτούσες, θα σου έλεγε πως το απολαμβάνει πολύ περισσότερο όταν δεν τον περιμένουν. Καταλαβαίνω ότι είσαι σε σύγχυση. Όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσεις πού βρίσκεσαι και το αποδεχτείς, τόσο πιο εύκολη θα γίνει κι εμένα η δουλειά μου», απάντησε η μυστηριώδης μορφή, κοιτώντας κι εκείνη με τη σειρά της προς την κατεύθυνση που κοιτούσε η Ψυχή.
«Ποια δουλειά σου; Ποιος είσαι;» ρώτησε σχεδόν εκνευρισμένη, για να απαντήσει αμέσως η μορφή: «Το ποιος είμαι δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Ας πούμε ότι είμαι ξεναγός και ότι έχω αναλάβει να σε ξεναγήσω σε ολόκληρο τον Κάτω Κόσμο. Οπότε, όπως καταλαβαίνεις, έχουμε πολλά να δούμε. Σου υπόσχομαι ότι μέσα από αυτή την ξενάγηση οι πολύ λογικές ‒αλλά καθόλου πρωτότυπες ή μοναδικές‒ απορίες σου θα απαντηθούν σε μεγάλο βαθμό. Πρέπει όμως να ξεκινήσουμε!»
[…]
«Πού ακριβώς βρισκόμαστε; Μου είπες ότι είμαστε στον Άδη, αλλά πού;» τον ρώτησε, ελπίζοντας πως, σε περίπτωση που έβλεπε έναν εφιάλτη, η απάντηση η οποία θα έπαιρνε δεν θα έβγαζε κανένα νόημα.
«Επιτέλους! Άρχισες να κάνεις τις σωστές ερωτήσεις! Βρισκόμαστε στις παρυφές του Κάτω Κόσμου, πλάι σε μια από τις πολλές εισόδους των Ψυχών. Να, κοίτα εκεί πάνω», είπε και έδειξε με το ρυτιδιασμένο χέρι του μια σπηλιά πάνω στον βράχο. «Αυτή είναι μία από τις ξακουστές Εισόδους του Άδη. Από εκεί μπαίνουν οι ψυχές των νεκρών και, επειδή σε βλέπω να κοιτάς περίεργα, όχι, δεν μπορείς ούτε να σκαρφαλώσεις μέχρι εκεί και φυσικά ούτε να βγεις».
Συγχαρητήρια, Πέθανες! του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου aka The Mythologist
Ένας μυστηριώδης, πνευματώδης και αθεράπευτα κυνικός Ξεναγός αναλαμβάνει να σου δείξει όλα τα κατατόπια και τις διαδικασίες: τον Χάροντα, τον Αχέροντα, τη Δίκη των Ψυχών, τα Τάρταρα, το Λιβάδι των Ασφοδέλων και τα Ηλύσια Πεδία. Ξέρει πολύ περισσότερα από αυτά που λέει και έχει τους λόγους του να μην τα αποκαλύπτει. Στην πορεία θα συναντήσεις πρόσωπα της ιστορίας και της μυθολογίας, θα δεις πώς λειτουργεί πραγματικά ο Κάτω Κόσμος και θα χρειαστεί κάποια στιγμή να αναμετρηθείς με την πιο δύσκολη αλήθεια: εκείνη της δικής σου ζωής.
Ακολούθησε τον Ξεναγό, δες τον Άδη όπως τον οραματίστηκαν οι αρχαίοι Έλληνες και προετοιμάσου για τις αναμνήσεις που θα επιστρέψουν και για τις αποφάσεις που θα χρειαστεί να πάρεις.
Ο σκοτεινός Άδης σε περιμένει και, όσο κι αν δεν το πιστεύεις τώρα, λόγω του σοκ, μπορεί να σου μάθει πολλά!
Κάθε στάση στην περιήγηση αυτή μας αποκαλύπτει ένα κομμάτι της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας για τη ζωή μετά τον θάνατο, αλλά και ένα κομμάτι της ιστορίας της ίδιας της ψυχής.
Είστε έτοιμοι για την ξενάγηση;
