Γράφει ο Θάνος Σαρρής, Εκτελεστικός Γενικός Γραμματέας του ΠΣΑΠΠ στο επίμετρο του βιβλίου του συγγραφέα και καθηγητή Βασίλη Κωστάκη, Συγγνώμη για τη φασαρία αλλά εμείς θα παίξουμε μπάλα
Υπάρχει πιο αυθεντικό παιδικό χαμόγελο, απ’ αυτό τoυ παιδιού που παίρνει μια καινούρια μπάλα στη θέση της παλιάς, η οποία έχει πια «μαδήσει»; Υπάρχει πιο ωραία περιπέτεια από τη διαδρομή για το γήπεδο και τον αγώνα τον ίδιο; Συγκρίνεται το σκίρτημα του γκολ της οθόνης με αυτό που κουνάει τα αληθινά δίχτυα;
Όταν τα παιδιά παίζουν μπάλα μαζί, είναι ακριβώς και μόνο αυτό: Παιδιά που παίζουν μπάλα. Δεν ενδιαφέρει κανέναν το χρώμα του δέρματος, η θρησκεία στην οποία πιστεύουν οι γονείς, τα χρήματα που έχουν στην τράπεζα. Χαίρονται και διασκεδάζουν μαζί. Λυπούνται και απογοητεύονται μαζί. Σε μια κοινωνία που το «μαζί» συρρικνώνεται όλο και περισσότερο στη σκιά του «εγώ», λίγα πράγματα βοηθούν την έννοια της ομάδας και της παρέας να ανθίσει ξανά όπως το ποδόσφαιρο. Μαθαίνουν να πέφτουν και να ξανασηκώνονται. Να κάνουν λάθη και να προσπαθούν να τα διορθώσουν. Να μάχονται ως το τέλος, ακόμα κι όταν οι πιθανότητες δεν είναι υπέρ τους. Να κερδίζουν και να χάνουν μαζί. Να αναζητούν τη δικαιοσύνη μέσα από τα μικρά πράγματα που συμβαίνουν γύρω από μια μπάλα. Να μετατρέπουν το άσχημο σε όμορφο, έναν σκουπιδότοπο στο δικό τους Μαρακανά.
Το παιχνίδι συνδέει το παρελθόν με το μέλλον. Θυμάσαι ακόμα και τώρα, με λεπτομέρειες, εκείνη τη νίκη απέναντι στο διπλανό χωριό που κατέληξε με βουτιά πανηγυρισμού στη θάλασσα. Τα ωτοστόπ για να πας στο «ξερό». Τις συμβουλές και τα ματς που είδες μαζί με τον πατέρα σου. Την πρώτη σου φορά στο γήπεδο. Τον παππού που πήρε μαζί στο τελευταίο του ταξίδι το ποδοσφαιρικό καπέλο που του είχες φέρει κάποτε δώρο. Και τώρα δημιουργείς τα ίδια συναισθήματα με το παιδί σου, μαθαίνοντάς του τη φωτεινή πλευρά του ποδοσφαίρου. Τη φωτεινή πλευρά της ζωής. Μέσα από το ποδόσφαιρο.
Όπως και στη ζωή, υπάρχουν κάποιοι και κάποιες που βλέπουν το παιχνίδι αλλιώς. Ως όχημα για τα προσωπικά τους συμφέροντα, ως πεδίο έκφρασης όλου του σκοταδιού που διοχετεύουν στην κοινωνία.
Όσο υπάρχουν όμως Αντιγόνη και Μπένο, όσο υπάρχουν ιστορίες και άνθρωποι που κρατούν τις αξίες ψηλά, το ποδόσφαιρο θα είναι πάντα εκεί: Φωτεινό αστέρι στον δρόμο για τη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου. Εμείς θα είμαστε πάντα με τις «Αντιγόνες» και τους «Μπένο» αυτού του κόσμου, παλεύοντας για το παιχνίδι που μάθαμε να αγαπάμε μικροί και μικρές, παίζοντας, δημιουργώντας και δουλεύοντας για να φύγει το σκοτάδι. Κι ας έχουμε απέναντί μας αντιπάλους που μοιάζουν ισχυρότεροι. Το ίδιο το ποδόσφαιρο το έχει αποδείξει ότι στο τέλος δεν νικά πάντα αυτός που έχει τους πιο ακριβούς παίκτες και τον πιο διαφημισμένο προπονητή.
Συγγνώμη για τη φασαρία αλλά εμείς θα παίξουμε μπάλα
Δεν πρόκειται απλώς για μια ιστορία για το ποδόσφαιρο. Το βιβλίο του συγγραφέα και καθηγητή Βασίλη Κωστάκη, θίγει σημαντικά κοινωνικά ζητήματα, όπως ο υπερκαταναλωτισμός, η τεχνολογία, η συμπερίληψη.
Καθώς ο Μπένο και η Αντιγόνη περπατούν στη μεγάλη πόλη με τα ψηλά κτίρια και τις φωτεινές διαφημίσεις, αναρωτιούνται: Μπορεί ένα καινούριο κινητό να σε κάνει ευτυχισμένο; Γιατί χειροκροτάμε μόνο αυτόν που σκοράρει; Γιατί παίζουμε ποδόσφαιρο; Και πώς μπορούμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο;
Μέσα από το παιχνίδι τους με την μπάλα, οι δύο φίλοι, ο Μπένο και η Αντιγόνη θα ανακαλύψουν ότι το ομορφότερο γκολ μπορεί να είναι μια πάσα, ότι η πραγματική νίκη δεν μετριέται στο σκορ, και ότι ακόμα και ένα εγκαταλειμμένο πάρκο μπορεί να μετατραπεί σε τόπο συνάντησης και χαράς για όλη τη γειτονιά.
Μια ιστορία για την αξία της συνεργασίας, της φαντασίας και της κοινότητας, που μας θυμίζει ότι οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν από μικρές πράξεις φροντίδας. Γιατί όταν παίζουμε μαζί, δεν έχει σημασία το χρώμα του δέρματος, η θρησκεία ή τα χρήματα – είμαστε απλώς παιδιά που παίζουν μπάλα. Σε υπέροχη εικονογράφηση της Mercè Tarrés. 
Όπως γράφει ο συγγραφέας του βιβλίου, οι Ζαπατίστας έδωσαν την έμπνευση για τον τίτλο. Τον Γενάρη του 1994, όταν ένας Γάλλος τουρίστας διαμαρτυρήθηκε για την απαγόρευση εξόδου από το Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας στο Μεξικό, ο υποδιοικητής Μάρκος, ηγέτης του ιθαγενικού κινήματος των Ζαπατίστας, του απάντησε: «Συγγνώμη για την ενόχληση, αλλά πρόκειται για επανάσταση».
«Ο Σάββας Κωφίδης και ο Ερίκ Καντονά που μου έδειξαν, εντός και εκτός γηπέδων, ότι πρέπει να παίζουμε με τη σοβαρότητα ενός μικρού παιδιού… και όπως μας υπενθυμίζουν ο Μπένο και η Αντιγόνη, το ομορφότερο γκολ μπορεί να είναι μια πάσα. Αυτό το βιβλίο είναι μια πάσα μας σε όλους εσάς, ώστε μαζί να φανταστούμε και να προβάρουμε έναν καλύτερο κόσμο. Εδώ και τώρα. Γιατί ποτέ δεν είναι αργά».
Ανακαλύψτε το!
