Τα βιβλία που είναι βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα μας γοητεύουν. Δεν είναι απλώς αποκυήματα της φαντασίας ενός συγγραφέα, αλλά είναι δυνατές ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή. Κι αυτό είναι που τα κάνει ξεχωριστά. Ιστορικά στοιχεία, αληθινά βιώματα ανθρώπων από μια άλλη εποχή με τις δικές της ιδιαιτερότητες. Ιστορίες που μπορεί να είχαμε ακούσει και που πάντα έχει ενδιαφέρον να ψάξουμε περισσότερο. Και η πένα ενός συγγραφέα μπορεί να σου μεταφέρει αυτές τις πραγματικές ιστορίες με τον καλύτερο τρόπο, να σου μεταδώσει τον παλμό της εποχής, την αλήθεια που πολλές φορές είναι υπό αμφισβήτηση και δύσκολο να ειπωθεί, να σε πάρει από το χέρι και να σου πει την ιστορία από την αρχή.
Χάνεμ, Βαλερί Αγγέλου
Χάνεμ, λέξη αλεξανδρινή. Προσφώνηση σεβασμού, τρυφερότητας και υποταγής μαζί. Ένα όνομα που αποδίδεται σε κάποιες γυναίκες, την ίδια στιγμή που χαράζει τα όριά τους.
Στην Αλεξάνδρεια του 1882, εκεί όπου οι αυτοκρατορίες συγκρούονται και οι ταυτότητες είναι εύθραυστες, μια γυναίκα δεν συμβιβάζεται στον ρόλο που της όρισαν. Ανάμεσα σε διπλωματικά παρασκήνια, δίκτυα κατασκοπείας και κοινωνίες αυστηρά διαχωρισμένες από φυλή και καταγωγή, ένας έρωτας μένει ανεκπλήρωτος.
Καθώς ο βομβαρδισμός της Αλεξάνδρειας από τους Βρετανούς μετατρέπει την πόλη σε σκηνικό καταστροφής, η λέξη χάνεμ παύει να είναι απλώς ένας τίτλος. Γίνεται ταυτότητα, μοίρα και πράξη αντίστασης.
Η ιστορία ξεκινά δεκατρία χρόνια νωρίτερα, το 1869, στα μεγαλόπρεπα εγκαίνια της διάνοιξης της διώρυγας του Σουέζ. Ένα ανθρώπινο επίτευγμα που θα χάριζε στην Αίγυπτο, τότε επαρχία της παραπαίουσας οθωμανικής αυτοκρατορίας, μια στρατηγική θέση στην γεωπολιτική σκακιέρα. Ο ανώτατος άρχοντας, ο Χεδίβης Ισμαήλ πασάς, μαζί με τον Φερδινάνδο ντε Λεσέψ -πρόεδρο της γαλλικής εταιρίας που χρηματοδότησε το έργο- έχουν προσκαλέσει βασιλιάδες, διανοούμενους, οικονομικούς παράγοντες και πρωθυπουργούς από όλη την υφήλιο, να θαυμάσουν ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα του ανθρώπινου είδους. Κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων γνωρίζουμε τον Ταουφίκ, γιο του Χεδίβη, έναν νεαρό πρίγκιπα ερωτευμένο με την ηρωίδα μας, την Σμαραγδή. Ένα νεαρό κορίτσι, γόνο της ακμαίας ελληνικής παροικίας της Αλεξάνδρειας.
Από την εταιρία που ανέλαβε τη Διώρυγα του Σουέζ
Δεκατρία χρόνια αργότερα, η ηρωίδα μας συστήνεται ξανά. Είναι πλέον μια νεαρή γυναίκα, που ζει στο σπίτι των θείων της και δουλεύει ως δασκάλα ελληνικών στα παιδιά του Άγγλου Πρέσβη της Αλεξάνδρειας. Αντισυμβατική για την εποχή της, αντιστέκεται σθεναρά στην ιδέα του γάμου και βρίσκει παρηγοριά στις σελίδες των βιβλίων Γάλλων διανοουμένων. Ταυτόχρονα όμως διατηρεί υπόγειες επαφές με τον Γιακουμπ Σανού, έναν δημοσιογράφο, θεατρολόγο διανοούμενο, μέντορα της από την εποχή των εγκαινίων, ο οποίος ζει πλέον εξόριστος στο Παρίσι.
Η Αλεξάνδρεια εκείνη την εποχή βράζει. Η πτώχευση της Αιγύπτου λίγα χρόνια νωρίτερα, καθώς και η παρέμβασγ των Βρετανών σε όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης, έχει εξαθλιώσει τον τοπικό πληθυσμό. Εκφραστής της δημόσιας αγανάκτησης είναι ο Αραμπή πασάς, ένας Αιγύπτιος στρατιωτικός, που αναζωπυρώνει το εθνικιστικό φρόνημα των φτωχών Αιγυπτίων ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί, ασκώντας αντιπολίτευση στον Χεδίβη, να περιορίσει την επιρροή των Βρετανών. Ως όχημα του, χρησιμοποιεί τον σατυρικό λόγο του Γιακούμπ Σανού, ο οποίος μέσα από τις σατυρικές του γελοιογραφίες καταφέρνει να συμπαρασύρει μεγάλο μέρος του πληθυσμού.
Αγγλο-αιγυπτιακός πόλεμος το 1882
Η Βρετανία εξαγριώνεται με τις αλλεπάλληλες παρεμβάσεις του Αραμπή πασά, η χώρα μοιάζει ακυβέρνητη, υπάρχει φόβος παύσης πληρωμής του χρέους. Ο νεαρός Ταουφίκ, χεδίβης πλέον της Αιγύπτου, είναι υποχείριο των Εγγλέζων, ενώ φαίνεται να αναζητά την Σμαραγδή, σαν να είναι ξένοι στην ίδια πόλη.
Οι Βρετανοί ασκούσαν έμμεση κυριαρχία στην Αίγυπτο από το 1882 έως το 1914, όταν κατάφεραν να νικήσουν τον Αιγυπτιακό Στρατό στο Τελ ελ-Κεμπίρ και πήραν τον έλεγχο της χώρας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το Χεδιβάτο της Αιγύπτου παρέμεινε αυτόνομη επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η βρετανική κατοχή δεν είχε νομική βάση, αλλά αποτελούσε de facto προτεκτοράτο της χώρας. Η Αίγυπτος επομένως δεν ήταν μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποφάσισε να συμμετάσχει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων, η Βρετανία ανακήρυξε την Αίγυπτο ως προτεκτοράτο της (Σουλτανάτο της Αιγύπτου). Το προτεκτοράτο αυτό κράτησε έως το 1922, όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία εξέδωσε τη Μονομερή Διακήρυξη της Αιγυπτιακής Ανεξαρτησίας, οπότε και δημιουργήθηκε το Βασίλειο της Αιγύπτου. Η νέα κυβέρνηση συνέταξε και εφάρμοσε το Σύνταγμα του 1923 βασισμένο σε κοινοβουλευτικό σύστημα. Η βρετανική στρατιωτική παρουσία στην Αίγυπτο διήρκεσε μέχρι το 1956.
Ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει ψυχολογικό και ιστορικό δράμα, κατασκοπεία και ίντριγκα. Μιλάει για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον έρωτα και τη συνείδηση, ανάμεσα στην επιθυμία και τις αδιαπραγμάτευτες αρχές. Κάθε σελίδα απαντά στο «γιατί» της ζωής: γιατί αγαπάμε, γιατί αντιστεκόμαστε, γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται...
Ο ήλιος στα μάτια των λιονταριών, Πάνος Δημάκης
Από τα βουνά της Ηπείρου ως την κοσμοπολίτικη Κέρκυρα κι από τη Μικρά Ασία στη Ρώμη, μία δραματική ελεγεία για έναν κόσμο που προσπαθεί να αναγεννηθεί. Ιμπεριαλιστές, πρόσφυγες, μάγοι, κατάσκοποι και αριστοκράτες σε μια έκρηξη γεγονότων και συναισθημάτων.
Η συγκλονιστική, αληθινή ιστορία του επεισοδίου Τελλίνι, με την αποτρόπαια δολοφονία που συντάραξε την υφήλιο το καλοκαίρι του 1923 και οδήγησε στον βομβαρδισμό και την κατάληψη της Κέρκυρας από τους Ιταλούς. Ένα από τα πιο μυστηριώδη εγκλήματα στην ιστορία της Ελλάδας, που είχε ως αποτέλεσμα ένα απίστευτο πολιτικό και διπλωματικό θρίλερ.
Ιταλοί στρατιώτες στην Κέρκυρα
Η παραχώρηση της βορείου Ηπείρου δύο χρόνια πριν στην Αλβανία είχε δημιουργήσει προβλήματα μεταξύ της Ελλάδος και της Αλβανίας ως προς τον καθορισμό των συνόρων. Προκειμένου να καταλήξουν σε κάποια συμφωνία οι δύο πλευρές, σχηματίστηκε τριεθνής επιτροπή αποτελούμενη από την Αλβανία, την Ελλάδα και την Ιταλία. Η συνάντηση είχε οριστεί στις 9.00 π.μ. της 27ης Αυγούστου 1923 στα ελληνοαλβανικά σύνορα, κοντά στην Κακαβιά.
Επικεφαλής της επιτροπής ήταν ο Ιταλός στρατηγός Ενρίκο Τελλίνι, αντιπολιτευόμενος του Μουσολίνι. Την ελληνική πλευρά εκπροσωπούσε ο συνταγματάρχης Νότης Μπότσαρης ενώ την αλβανική ο γραμματέας ΥΠ.ΕΞ. Δημήτερ Μπεράτι. Η ελληνική και η ιταλική αποστολή αναχώρησε με ξεχωριστό αυτοκίνητο από τα Ιωάννινα. Οι Ιταλοί διέθεταν αυτοκίνητο τελευταίας τεχνολογίας, οπότε δεν δυσκολεύτηκαν να προσπεράσουν στην διαδρομή το αυτοκίνητο της ελληνικής αντιπροσωπείας, το οποίο είχε εν τω μεταξύ παρουσιάσει κάποια μηχανική βλάβη. Η ελληνική αντιπροσωπία συνέχισε μετά από αρκετή καθυστέρηση για την Κακκαβιά. Δέκα χιλιόμετρα πριν τα σύνορα, στη θέση Ζέπι κοντά στην Κακαβιά, μεταξύ 53ου και 54ου χιλιομέτρου της οδού Αργυροκάστρου-Ιωαννίνων,[1] συνάντησε το ιταλικό αυτοκίνητο, το οποίο είχε δεχτεί πυρά. Οι επιβαίνοντες ήταν όλοι νεκροί. Συγκεκριμένα νεκροί ήταν οι: Ενρίκο Τελλίνι, στρατηγός και επικεφαλής της επιτροπής, Κόρτι, επίατρος, Θανάς Κραβέρι (Λεσκοβίκου), διερμηνέας, Φαρνέττι Ρεμίτζιο, οδηγός, και ο Μάριο Μπονατσίνι, υπασπιστής του Τελλίνι και υπολοχαγός.
Αυτή ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει μια κρίση. Στις 31 Αυγούστου, η Κοινωνία των Εθνών κάλεσε την Ελλάδα να ενεργήσει ταχύτατα για την ανεύρεση των ενόχων. Η χώρα μας από την πλευρά της ζήτησε τη σύσταση Ειδικής Επιτροπής για τη διερεύνηση του συμβάντος και τον καταλογισμό ευθυνών, αλλά και την επέκταση των ερευνών προς την Αλβανία
Κι ενώ οι διπλωματικές προσπάθειες για την επίλυση της κρίσης βρίσκονταν στο αποκορύφωμά τους, η Ιταλία με πολεμική επιχείρηση την ίδια μέρα κατέλαβε την Κέρκυρα.
Ιταλοί στρατιώτες στην Κέρκυρα
Και παρά τις προσπάθειες που έγιναν, οι ένοχοι της πενταπλής δολοφονίας δεν ανακαλύφθηκαν ποτέ.
Μέσα από τα μάτια των πραγματικών πρωταγωνιστών αλλά και της κερκυραϊκής οικογένειας Ξιφογένη, μια ιστορία για την απληστία, την αποπλάνηση, τη χειραγώγηση, αλλά και την αγάπη και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Κήρυκας, Ελένη Γαληνού
Η ζωή δεν ρωτάει πώς τα θες, σ’ τα φέρνει όπως αυτή αποφασίσει, ξαφνιάζοντάς σε ευχάριστα ή οδυνηρά. Κάποιοι θεωρούν ότι όσα τους συμβαίνουν είναι θέλημα Θεού, άλλοι πως είναι η μοίρα τους και ορισμένοι ότι είναι αποτέλεσμα των επιλογών τους, πως τα προκάλεσαν με τις πράξεις και τις αποφάσεις τους.
Για την πολυμελή οικογένεια του Ζαφείρη και της Χαρίκλειας στην Ερεσό της Λέσβου, η μπίλια γυρίζει πολλές φορές μέχρι να καθίσει για τον καθένα ξεχωριστά εκεί που θα τον οδηγήσουν ο Θεός, η ζωή, η μοίρα, οι πράξεις και οι αποφάσεις του.
Μετά την καταστροφή της Σμύρνης καταφεύγει στην Ερεσό ο Δαμιανός, θείος της Χαρίκλειας. Όμως ο άντρας αυτός κουβαλάει ανεξήγητα μυστήρια…
Ένας γέροντας μοναχός είχε προφητέψει στον πατέρα του: «Βαρύ πεπρωμένο περιμένει τον γιο σου, μα θα έχει την ευλογία. Και… όποιο όνομα και να πάρει, με άλλο θα τον αποκαλούν οι άνθρωποι».
Και πράγματι, μεγαλώνοντας, όλοι τον φώναζαν Κήρυκα.
Ένα βιβλίο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα και σε ένα αληθινό πρόσωπο, σε έναν υπέροχο άνθρωπο που έζησε έναν αιώνα πριν και που μιλούσε για την αγάπη και την προσέφερε γενναιόδωρα. Με αφορμή τη ζωή των ηρώων, πραγματικών και φανταστικών, το βιβλίο βρίσκει ένα ενδιαφέρον μονοπάτι να μιλήσει για ιστορικά γεγονότα, για παλιές συνήθειες, επαγγέλματα που χάθηκαν, ήθη και έθιμα μιας άλλης εποχής, τόσο στη Λέσβου και το χωριό Ερεσός, όσο και στην Αθήνα και λίγο στην Άνδρο.
Μέσα στις σελίδες του βιβλίου θα βρεις επίσης ιστορικά κτίρια που σώζονται μέχρι και σήμερα, όπως τα Προσφυγικά στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, εκκλησίες και μοναστήρια στη Λέσβο με σπουδαίο πολιτιστικό ενδιαφέρον, Θα βρεις επίσης, βότανα και πρακτικές που γιάτρευαν κάποτε τις αρρώστιες, φαγητά και γλυκά της Λέσβου!
Η ζωή έναν αιώνα πριν έχει τόσες διαφορές από το σήμερα, που θαρρείς πως ανήκουν σε μια άλλη ζωή.
Και τελικά ο Κήρυκας τι ήταν;
Άγιος, σοφός ή αγαθός;
Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Το κάθε μυαλό αλλιώς τα μετράει, η κάθε ψυχή αλλιώς τα αισθάνεται. Οι άνθρωποι δυσπιστούν με ό,τι δεν μπορούν να δουν με τα μάτια τους, τρομάζουν με το άγνωστο. Και η λογική δεν είναι πάντα το κλειδί που τα ερμηνεύει όλα. Είμαστε ακόμη ατελείς. Όλοι φτιαγμένοι από ένα κομμάτι πηλού που έπεσε πάνω του η Θεϊκή Ανάσα και το ζωντάνεψε. Εκείνος αποφάσισε να είμαστε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του για να μας εξυψώσει. Όμως από τον πηλό ως τον Θεό είναι μακρύς και δύσβατος ο δρόμος. Ελάχιστοι πλησιάζουν κι αν...
