Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα, πολλοί γονείς δεν μιλούν για τον θάνατο (και ειδικά όταν πρόκειται για κάποιον από τους σημαντικούς ενήλικες στη ζωή του παιδιού) επειδή θέλουν να προστατεύσουν το παιδί από την οδύνη, κι επειδή δεν ξέρουν τι ακριβώς να πούνε.
Τα παιδιά, όμως, έχουν πολλές ερωτήσεις σχετικά με την απώλεια. Και όταν αυτές μένουν αναπάντητες τότε πολλές παρανοήσεις έρχονται να υποκαταστήσουν την αλήθεια. Κάποια παιδιά πιστεύουν ότι ο θάνατος είναι προσωρινός (ότι μπορεί κάποιος που έχει πεθάνει μια μέρα να επιστρέψεις, όπως όταν πηγαίνει κανείς ένα ταξίδι) κι άλλα πιστεύουν πως ο θάνατος είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε άλλους ανθρώπους αλλά ποτέ στους δικούς του ανθρώπους.
Οι γονείς νιώθουν άβολα να μιλούν στα παιδιά για την απώλεια. Ένας τρόπος για να το κάνουμε είναι τα βιβλία.
Κι ένα πολύ τρυφερό, συγκινητικό, λίγο ποιητικό και αληθινό βιβλίο είναι το Είμαι εδώ της Μυρτώς Κάζη σε υπέροχη εικονογράφηση της Ασπασίας Ξυδέα. Ένα βιβλίο που μας δίνει την ευκαιρία να μιλήσουμε για την απώλεια με ενσυναίσθηση.
Το Είμαι Εδώ γράφτηκε για να προσφέρει στα παιδιά και στους ενήλικες την αίσθηση ότι η αγάπη συνεχίζει να υπάρχει, ακόμα κι όταν αυτός που αγαπάμε πεθαίνει· ότι οι άνθρωποι και οι σχέσεις που μας διαμόρφωσαν δεν χάνονται, αλλά συνεχίζουν να κατοικούν μέσα μας.
Όπως γράφει στον πρόλογο του βιβλίου η ψυχολόγος, Ζωή Στραβοπόδη:
Στην κλινική εμπειρία γνωρίζουμε με ακρίβεια αυτό που η συγγραφέας έμαθε βιωματικά. Το πένθος δεν αφορά την εξαφάνιση του δεσμού αλλά τον μετασχηματισμό του. Όταν ο πόνος μπορεί να βιωθεί, ο άλλος δεν χάνεται· εσωτερικεύεται. Γίνεται μια σταθερή, εσωτερική παρουσία που συνεχίζει να προσφέρει ασφάλεια και νόημα.
Το παραμύθι αυτό ψιθυρίζει γλυκά αυτό που όλοι έχουμε ανάγκη να ακούσουμε όταν χάνουμε ανθρώπους με τους οποίους έχουμε συνδεθεί βαθιά: Μπορεί να μην τους βλέπουμε· μπορεί να μην τους ακούμε αλλά είναι πάντα μαζί μας.
Ανακαλύψτε το!
