Το 1847, η Έμιλι Μπροντέ κυκλοφόρησε το Ανεμοδαρμένα Ύψη, ένα από τα πιο σκοτεινά, περίπλοκα και πολυσύνθετα μυθιστορήματα της αγγλικής λογοτεχνίας.
Πέρα από την έντονη ιστορία έρωτα μεταξύ της Κάθριν και του Χίθκλιφ, το έργο πραγματεύεται θέματα βίας, εκδίκησης, κοινωνικών συγκρούσεων, ψυχολογικών τραυμάτων και μιας ολόκληρης γενιάς που πνίγεται στη μανία και την αυτοκαταστροφή και μάλιστα με έναν αφηγηματικό τρόπο που είναι μοναδικός στη λογοτεχνία του 19ου αιώνα.
Ωστόσο, η νεότερη κινηματογραφική μεταφορά του έργου, σε σκηνοθεσία της Έμεραλντ Φένελ, που κυκλοφόρησε στις αίθουσες τον Φεβρουάριο του 2026 με πρωταγωνίστρια τη Μάργκοτ Ρόμπι και τον Τζέικομπ Ελόρντι, παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εκδοχή του βιβλίου.
Στην ταινία βλέπουμε μια τραγική ρομαντική ιστορία, αλλά το βιβλίο είναι κάθε άλλο παρά ρομαντική ιστορία.
Η Μπροντέ δεν γράφει για έναν απαγορευμένο έρωτα αλλά γράφει για την αδυναμία του ανθρώπου να διαχειριστεί την απόρριψη και την κοινωνική ταπείνωση. Η επιθυμία για εκδίκηση γίνεται κινητήρια δύναμη που διαβρώνει χαρακτήρες, σπίτια, οικογένειες. Το τοπίο των βρετανικών υψιπέδων μετατρέπεται σε μια αντανάκλαση εσωτερικής αγριότητας. Φωτίζει το διαγενεακό τραύμα και την τοξικότητα στις σχέσεις.
Ο έρωτας ανάμεσα στους δύο ήρωες δεν εξιδανικεύεται αλλά παρουσιάζεται ως καταστροφικός για τον κόσμο γύρω τους.
Σε αντίθεση, η ταινία επιλέγει να διαβάσει το έργο μέσα από έναν πιο συμπυκνωμένο, αισθητικό και παθιασμένο φακό. Επικεντρώνεται στη χημεία, στον ερωτισμό, στη θυελλώδη ένταση με αποτέλεσμα να πρόκειται για ένα δυνατό ερωτικό δράμα.
Αντί να εξερευνά τη διαγενεακή διάσταση και τη δομική βία, επιλέγει να φωτίσει τη μοιραία ένταση δύο ανθρώπων που δεν μπορούν να ζήσουν ούτε μαζί ούτε χώρια.
Η ιστορία παρουσιάζεται ως απόλυτος, σχεδόν μεταφυσικός έρωτας. Η καταστροφή προκύπτει κυρίως από το πάθος, όχι από τις κοινωνικές δομές ή την εμμονή με την εκδίκηση. Το αποτέλεσμα είναι μια αφήγηση πιο άμεση, πιο συγκινησιακή, αλλά λιγότερο στοχαστική.
Πρόκειται περισσότερο για ένα δράμα για έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, ενώ το βιβλίο είναι μια τραγωδία για το πώς αυτό που κάποιοι βαφτίζουν «αγάπη» μπορεί να γίνει μορφή ιδιοκτησίας και καταστροφής.
H ταινία κυκλοφορεί στους κινηματογράφους από την Tanweer.
Εξάλλου, οι ήρωες στο έργο της Μπροντέ είναι σκληροί, αντιφατικοί, εγωκεντρικοί. Και το βιβλίο είναι περισσότερο μια ιστορία για την κοινωνική περιθωριοποίηση, για το πώς η πληγή μετατρέπεται σε εκδίκηση, για το πώς ο έρωτας μπορεί να γίνει δύναμη διάλυσης αντί για λύτρωση ενώ η ταινία είναι μια ιστορία για δύο ανθρώπους που αγαπήθηκαν υπερβολικά δίνοντας έμφαση στο παθιασμένο στοιχείο και παρακάμπτοντας τη διάσταση της ψυχολογικής φθοράς και της βίας που διατρέχει το βιβλίο.
Τέλος, το έργο της Μπροντέ τελειώνει με μια αίσθηση κύκλου που κλείνει: οι χαρακτήρες της επόμενης γενιάς πράττοντας διαφορετικά, καταφέρνουν, τελικά, σπάσουν τον κύκλο της βίας και της εκδίκησης.
Η ταινία της Έμεραλντ Φένελ τελειώνει πολύ νωρίτερα από την πλοκή του βιβλίου, χωρίς την υπόθεση ότι κάτι σαφώς «επανορθώνεται» ή εξελίσσεται μετά από τον αρχικό κύκλο πάθους και τραγωδίας. Αυτή η απόφαση τονίζει μια αισθητική και δραματική ολοκλήρωση, αλλά αφαιρεί την αίσθηση ιστορικής εξέλιξης και ανάκαμψης που δίνει στο βιβλίο βάθος και συμβολικό βάρος.
Η ταινία τα Ανεμοδαρμένα Ύψη μπορεί να είναι μια δυνατή κινηματογραφική εμπειρία από μόνη της και αξίζει να τη δείτε, περισσότερο ως μια έμπνευση από το έργο της Μπροντέ, με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο.
