28η Οκτωβρίου – Μια θυσία για την πατρίδα

Aπόσπασμα από το μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα «Η ζωή που έλειπε»:

Νησί, 15 Νοεμβρίου 1940
Είχε σκοτεινιάσει κι ένας κρύος βοριάς θρόιζε τα ασημοπράσινα φύλλα της ελιάς που είχε ριζώσει ακριβώς έξω από τον μύλο του Μανόλη. Από το μικρό παράθυρο έφεγγε ένα αχνό φως που άφηνε ελάχιστα να διακρίνονται στο εσωτερικό. Πάνω στις δύο μεγάλες στρογγυλές μυλόπετρες κάθονταν σιωπηλοί ο Μανόλης και η Ελένη, με το βλέμμα στραμμένο προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Σαν από κοινή παρόρμηση, γύρισαν και κοίταξαν ο ένας τον άλλον. Εκείνος έπιασε τα χέρια της και τα έκλεισε τρυφερά στα δικά του. Μόλις της είχε ανακοινώσει την απόφασή του να καταταγεί στο σύνταγμα εθελοντών που είχε συγκροτηθεί από πατριώτες των νησιών με προορισμό το ελληνοαλβανικό Μέτωπο.

Ο Μανόλης είχε κρατήσει επαφές με την ελεύθερη Ελλάδα κυρίως μέσω των ναυτικών που δούλευαν στα ελληνικά καράβια που έπιαναν στο νησί. Είχε μάθει, λοιπόν, πως το χάραμα, κοντά σε μια βραχονησίδα στα ανοιχτά, ένα αγγλικό πλοίο θα παραλάμβανε αυτούς που ήθελαν να πάνε να πολεμήσουν και θα τους μετέφερε στον Πειραιά. Το θεωρούσε χρέος του να συμμετάσχει σε αυτό το εκστρατευτικό σώμα, παρόλο που δεν ήθελε με τίποτα να φύγει μακριά από την Ελένη, αλλά όλα έγιναν τόσο γρήγορα, που δεν πρόλαβε να το σκεφτεί πολύ.

Ήξερε πως μπορεί να μην την ξανάβλεπε ποτέ, όπως το ήξερε κι εκείνη, γι’ αυτό δεν ήθελε να τον αφήσει να φύγει. Φοβόταν τόσο πολύ. Τα πράγματα στο νησί είχαν αρχίσει να αγριεύουν και οι Ιταλοί δεν έδειχναν πλέον τόσο φιλικές διαθέσεις όσο πριν. Έφερε τα χέρια της στα χείλη του και τα φίλησε απαλά. «Σου υπόσχομαι πως θα γυρίσω. Όλα, τότε, θα έχουν αλλάξει. Θα ζήσουμε ελεύθεροι, θα παντρευτούμε και θα κάνουμε οικογένεια, θέλω μόνο να με περιμένεις. Τίποτ’ άλλο…» Η Ελένη, που τον άκουγε δακρυσμένη, σκούπισε τα μουσκεμένα μάγουλά της και τον κοίταξε με ένταση. «Μπορώ να σε περιμένω όλη μου τη ζωή, Μανόλη, φτάνει να γυρίσεις…» «Θα γυρίσω, αγάπη μου, θα γυρίσω. Σου το ορκίζομαι». Ήταν η πρώτη φορά που την αποκαλούσε έτσι, κι εκείνη ένιωσε όμορφα που το άκουσε.

Ο Μανόλης την έκλεισε στην αγκαλιά του κι έμειναν να αφουγκράζονται τους χτύπους της καρδιάς ο ένας του άλλου. Ύστερα την απομάκρυνε απαλά για να αντικρίσει το πρόσωπό της και συνέχισε: «Όσο και να σας πιέσουν οι Ιταλοί, εσύ να αρνηθείς ότι ξέρεις πού πήγα. Φοβάμαι μην ξεσπάσουν πάνω σας αν καταλάβουν για ποιον λόγο έφυγα… Και ό,τι χρειαστείς να το ζητήσεις από τον αδερφό μου τον Γιάννη. Θα έρθω μια μέρα να σε πάρω, Ελένη, να φύγουμε για να ζήσουμε ελεύθεροι. Είναι το μόνο που μπορώ να σου υποσχεθώ». Η Ελένη έγειρε προς το μέρος του και τον φίλησε τρυφερά. Απέξω ο αέρας πήρε να δυναμώνει, σφυρίζοντας ανάμεσα από τις πέτρες και τη φτερωτή του μύλου.

Εκείνη τον κοίταζε έντονα, χωρίς να μπορεί να συγκρατήσει πια τα δάκρυά της. Θέλοντας να τον κρατήσει λίγο ακόμη κοντά της, τον αγκάλιασε σφιχτά, ενώ εκείνος τής χάιδευε τα μαλλιά, που γυάλιζαν στο ασημένιο φως της σελήνης που τρύπωνε από το παράθυρο. Έμειναν κάμποσο έτσι κι ύστερα ο Μανόλης γύρεψε τα χείλη της, που ενώθηκαν διψασμένα με τα δικά του. Το φιλί τους κράτησε πολύ και ήταν σαν να ανέπνεαν ο ένας μέσ’ από τον άλλον, προσπαθώντας με την ανάσα τους να ανταλλάξουν όλα τα συσσωρευμένα συναισθήματα που δεν είχαν προλάβει να εκφράσουν και τους έπνιγαν.

Ο αέρας φυσούσε τώρα μανιασμένα, και ο Μανόλης, αφού κοίταξε για μία ακόμη φορά την Ελένη στα μάτια, έβγαλε από τη μέσα τσέπη του σακακιού του τη φωτογραφία που τους είχαν τραβήξει στο λιμάνι τότε που εκείνη έφευγε για την Ιταλία, τη φίλησε μπροστά της και είπε: «Θα σ’ έχω συνέχεια μαζί μου, αγαπημένη μου».

Η Ελένη αναλύθηκε σε λυγμούς. Εκείνος, πιέζοντας τον εαυτό του να διατηρήσει την ψυχραιμία του, γύρισε απότομα, έπιασε τον σάκο που είχε κρεμασμένο από ένα καρφί στον τοίχο. Την πλησίασε για να την παρηγορήσει, κι εκείνη χώθηκε στην αγκαλιά του, ξέροντας μέσα της, αν και δεν ήθελε να το αποδεχτεί, πως αυτή μπορεί να ήταν η τελευταία φορά που έβλεπε τον αγαπημένο της.

*Περισσότερα για το μυθιστόρημα του Κώστα Κρομμύδα «Η ζωή που έλειπε».

Αν σας άρεσε το άρθρο μας, μοιραστείτε το!

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *