Σοφία Ανδρεοπούλου – Ο Φόβος του Φόβου

Πόσο αλήθεια μας φοβίζει ο φόβος! Πόσο συχνά φοβόμαστε περισσότερο τον φόβο παρά αυτό που μας απειλεί! Λες και είναι κακό να φοβόμαστε, λες και αυτό δείχνει κάποια ασυγχώρητη αδυναμία εκ μέρους μας. «Οι άντρες δεν φοβούνται», όπως έλεγε κάποτε ένας γνωστός μου πατέρας στο γιό του.

Λάθος, σκέφτομαι εγώ. Μεγάλο λάθος. Οι άντρες και οι γυναίκες, οι μεγάλοι και οι μικροί, οι δυνατοί και οι αδύναμοι, όλοι φοβούνται. Και όλοι πρέπει να φοβούνται όταν απειλούνται.

Ο φόβος δεν είναι εχθρός. Είναι ο μεγάλος σύμμαχός μας. Ο φόβος έχει σπουδαίο ρόλο στη ζωή μας και είναι απαραίτητος για την επιβίωσή μας, γιατί:
μας προειδοποιεί ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά, ότι απειλούμαστε από κάτι.
μας προετοιμάζει βιολογικά και ψυχολογικά για να αντιδράσουμε
μας ωθεί σε δράση ώστε να προστατευθούμε ή να διαχειριστούμε αυτό που δεν πηγαίνει καλά.

Είναι πραγματικά κρίμα ότι τόσο πολλοί άνθρωποι, αντί να ωφεληθούν από τους φόβους τους, καταλήγουν να τους διαστρεβλώνουν. Εκείνοι που φοβούνται το να φοβούνται, προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι δεν φοβούνται όταν στην πραγματικότητα φοβούνται – και καταλήγουν έτσι να μπερδεύονται. Στο τέλος, δε φοβούνται όταν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος και φοβούνται όταν δεν υπάρχει.

Επομένως, όταν -εμείς ή τα παιδιά μας- βιώνουμε φόβο, αντί να τον κουκουλώσουμε ή να τον αποφύγουμε καλό θα ήταν να τον κοιτάξουμε κατάματα και να ακούσουμε τι έχει να μας πει. Να τον αφουγκραστούμε και να τον αξιοποιήσουμε. Για να το κάνουμε αυτό, θα πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας –ή στο παιδί μας- ορισμένα ερωτήματα.
– Τι φοβάμαι;
– Γιατί φοβάμαι;
– Απειλούμαι πραγματικά; Και αν ναι, σε ποιό βαθμό;
– Τι μπορώ να κάνω για να προστατευθώ απέναντι στην απειλή που αντιμετωπίζω;

Αυτό ίσως είναι και το σημαντικότερο σημείο σχετικά με τον φόβο και αυτό θα έπρεπε να διδάσκουμε στα παιδιά μας: πως ο φόβος μας πρέπει να μας οδηγεί σε κάποια δράση. «Πάγωσα από το φόβο μου» λένε μερικές φορές. Αυτό όμως συμβαίνει επειδή ο μηχανισμός του φόβου έχει μπερδευτεί. Το φυσιολογικό δεν είναι να παγώνω αλλά να κινητοποιούμαι. Τότε πραγματικά ο φόβος κάνει τη δουλειά του – με προστατεύει. Με ωθεί να κάνω καλύτερη τη ζωή μου. «Φοβάμαι και κάνω» λοιπόν.

Σοφία Ανδρεοπούλου, Ψυχολόγος-Οικογενειακή Θεραπεύτρια
Συγγραφέας του βιβλίου «Μαμά Φοβάμαι…κι Εγώ Παιδί μου»

 

Αν σας άρεσε το άρθρο μας, μοιραστείτε το!

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *