Συνέντευξη: H Ελένη Βαηνά στη Θεσσαλική Press

Οκτώβριος 1916: Μετά τα γεγονότα του Κιλελέρ τρία ορφανά, νεαρά αδέλφια εγκαταλείπουν τον κάμπο της Θεσσαλίας και μεταναστεύουν στην Αμερική. Αναζητούν ένα καλύτερο αύριο με ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, μακριά από την εκμετάλλευση των μεγαλοτσιφλικάδων. Μοιάζει τόσο μακρινό, κ” όμως είναι τόσο επίκαιρο.

Η Ελένη Βαηνά στο βιβλίο της »Το αύριο αργεί πολύ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα, εμπνευσμένη από τα γεγονότα που βιώνει ο ελληνικός λαός τα τελευταία χρόνια αφηγείται πως η απελπισία, η αβεβαιότητα, η έλλειψη πόρων οδηγούν τους νέους στη μετανάστευση. Γιατί αυτή η χώρα η οποία γέννησε τον πολιτισμό και τα γράμματα δε μπορεί να θρέψει τα παιδιά της;, γιατί οι Έλληνες διαπρέπουν εκτός συνόρων;

Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα στο βιβλίο »Το αύριο αργεί πολύ»!

Τα γεγονότα τα οποία αφηγείται η συγγραφέας λαμβάνουν χώρα σχεδόν 100 χρόνια πριν. Και ενώ είναι λογικό ότι με την πάροδο των χρόνων όλες οι κακεντρέχειες θα έχουν παρέλθει , είναι απορίας άξιο αλλά η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται…

»Το αύριο αργεί πολύ», είναι προφητικός ο τίτλος του βιβλίου για τις δύσκολες συγκυρίες που διανύουμε;
Θα χαρακτήριζα τον τίτλο διαχρονικό περισσότερο παρά προφητικό. Αποτελεί για μένα ένα σύνθημα ζωής και ταυτόχρονα στάση ζωής. Τίποτα που μπορεί να γίνει σήμερα δεν πρέπει να μετατίθεται για μια αβέβαιη αυριανή μέρα. Υπερασπίζομε την ύψιστη σημασία της τωρινής στιγμής έναντι μιας μελλούμενης που μπορεί να αργήσει μια μέρα , έναν αιώνα ή να μην έρθει ποτέ. Με συναρπάζει περισσότερο η βεβαιότητα που συνάδει με το σήμερα όσο δύσκολο και αν είναι, όση προσπάθεια και αν χρειάζεται παρά η χίμαιρα ενός αύριο αβέβαιου και άγνωστου.

Λένε ότι «όποιος δε γνωρίζει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει». Θεωρείτε ότι αυτή η επανάληψη των γεγονότων είναι απόρροια μη επαρκής γνώσης των νέων για την ιστορική μας διαδρομή και μη σωστής μεταλαμπάδευσης των αξιών από τους προγενέστερους σε αυτούς;
Απόλυτα σωστή τοποθέτηση. Η γνώση και η μελέτη της ιστορικής αλήθειας είναι το μόνο όπλο που έχει ένας λαός για την αποφυγή μελλοντικών λαθών. Χρησιμοποιώ τον όρο ιστορική αλήθεια γιατί δυστυχώς αυτά που μαθαίνουμε στο σχολείο μας είναι καλοβαλμένα και ωραιοποιημένα. Όλα καλά τα κάνανε αυτοί οι πρόγονοι μας τελικά; Οι κακοί ήταν πάντα οι άλλοι; Γείτονες χώρες και προαιώνιοι μισητοί εχθροί; Εμείς ήμασταν μόνο ήρωες, δίκαιοι, μαχητές τίμιοι και τι άλλο τελικά; Και αφού ήμασταν όλα αυτά γιατί σήμερα βρισκόμαστε σε τέτοια χάλια; Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε στο δικό μας παραμύθι ας μη διαμαρτυρόμαστε που γίναμε ουραγοί της υφηλίου και ούτε να ανατρέχουμε στα χρόνια της αρχαιότητας που οι πρόγονοι μας έδωσαν τα φώτα της γνώσης στην ανθρωπότητα, περάσανε και αρκετοί αιώνες έκτοτε, πρέπει να παρουσιάσουμε και κάτι πιο πρόσφατο. Δεν πρόκειται να βγούμε από καμία κρίση αν δεν επανατοποθετηθούμε ως έθνος. Πολύ πριν την οικονομική κρίση είχαμε κρίση αξιών. Η οικονομική κραιπάλη στην οποία υποπέσαμε δεν θα ήταν χωρίς συνέπειες και το κυνήγι του πλουτισμού χωρίς αιδώ και ηθικούς φραγμούς μας έφερε σε αυτή τη κατάσταση. Πρέπει λοιπόν να διδάξουμε στα παιδιά μας ότι για να διαπρέψουν δεν χρειάζονται λεφτά αλλά μόρφωση, καλλιέργεια και ανθρωπισμό, με αυτά τα όπλα θα έρθει και η ευημερία τους. Πρέπει να αναζητήσουμε στα βιβλία και στη μελέτη το χαμένο πατριωτισμό μας, να βρούμε πάλι τη περηφάνια μας και τέλος να αποφασίσουμε ότι μόνο με σκληρή εργασία θα υπάρξει πρόοδος. Η μόνη μου ελπίδα βρίσκεται στην επόμενη γενιά, όχι τίπο- τα άλλο τελείωσαν και τα δανεικά λεφτά, τελείωσαν και οι δικαιολογίες.

Η ζυγαριά πάντα γέρνει πως δύο πλευρές. Αυτή των ευνοημένων και αυτή των αδικημένων. Ωστόσο πιστεύεται ότι το θάρρος ή η τύχη μπορεί να σταθεί κινητήριος αρωγός στην εξέλιξη του ανθρώπου;
Χωρίς αμφιβολία το θάρρος, αυτό εφόσον υπάρχει προκαλεί και τη τύχη. Όποιος φοβάται είναι χαμένος από χέρι, η ζωή θέλει πάνω από όλα αποφασιστικότητα, αισιοδοξία και θάρρος. Δεν θα μπορούσα να πω κάτι άλλο γιατί αυτό ταιριάζει και με τη φύση μου, πάντα πίστευα ότι ο άνθρωπος τη τύχη του τη φτιάχνει μόνος του με τη προσπάθεια του, τον αγώνα του , ίσως και με λίγη τρέλα παραπάνω. Διαφορετικά ο λαός μας δεν θα έλεγε «η τύχη βοηθάει τους τολμηρούς».

Εκεί που απογοήτευση και η απελπισία κυριαρχούν η γη της επαγγελίας μοιάζει τόσο εύπορη. Στην πραγματικότητα όμως πόσο γόνιμη είναι;
Είναι μια τεράστια χώρα, είναι όμως και μια χώρα μεγάλων αντιθέσεων, μυθικά πλούτη που κάνουν τους δικούς μας πλούσιους να φαντάζουν φτωχαδάκια αλλά και πολύ φτώχεια. Πιστεύω όμως ότι αν κάποιος έχει επιχειρηματικό δαιμόνιο είναι μια χώρα που δίνει ευκαιρίες και ανταμείβει. Βέβαια δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τις οικονομικές κρίσεις που μαστίζουν τις ελεύθερες αγορές, ακούω για αστέγους, εκατοντάδες που έχασαν σπίτια και περιουσίες, κραχ, εγκληματικότητα. Δεν είναι τελικά και τόσο παραδεισένια τα πράγματα, δεν χαρίζει τίποτα σε κανέναν. Μπορεί να διαπρέψει κάποιος μόνο αν δουλέψει πολύ, το μυαλό του παίρνει γρήγορες στροφές και μπορεί αν ακόμη αποτύχει να ξανασυνεχίσει απτόητος .

Το ηθικό δίδαγμα που προσωπικά αποκόμισα από την ανάγνωση του βιβλίου σας είναι ότι κάθε άνθρωπος με όραμα και σθένος μπορεί να απεμπλακεί από τα προβλήματα που τον κατακλύζουν και ν” ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία. Το δικό σας μήνυμα που επιθυμείτε να μεταρσιώσει την ψυχή του αναγνώστη;
Θα έλεγα ότι είναι παραπάνω από ένα μήνυμα ή δίδαγμα , όπως θέλετε πείτε το, που προσπαθεί να περάσει στον αναγνώστη αυτό το βιβλίο. Σε κάθε ήρωα μου ανέθεσα με τη ζωή του να μας δώσει ένα παράδειγμα. Ο Αργύρης με την αισιοδοξία του, το κέφι του , την αποφασιστικότητα του, το καλό νοικοκυριό και την όμορφη οικογένεια που έφτιαξε κατάφερε να έχει μια ευτυχισμένη ζωή. Ο Δημήτρης που φοβόταν τη δέσμευση, παρόλη την εργατικότητα του στο τέλος τον έφαγε η μοναξιά και κατέληξε σε μια ζωή χωρίς νόημα. Η Κατίνα μην έχοντας τη τόλμη να διεκδικήσει τον έρωτα που δικαιούταν , σπατάλησε τη νιότη της ταμπουρωμένη πίσω από δήθεν ήθη και αξίες, στην ουσία φοβόταν να βγει στο κουρμπέτι Ο Τάσος από τη φύση του απαισιόδοξος τελικά μάλλον προκαλούσε την ατυχία του , την προσκαλούσε. Αν όμως θα διάλεγα ένα μήνυμα θα ήταν αυτό: η ζωή, ο έρωτας, η ευτυχία είναι έννοιες που ανήκουν στην υψηλή τέχνη και όπως κάθε τέχνη για να κατακτηθεί έτσι και αυτές έχουν κανόνες εκμάθησης, χρειάζεται γνώση, πειθαρχία, οργάνωση, προσπάθεια και υπομονή, ακόμη και εξάσκηση. Τον ίδιο αγώνα που πρέπει να κάνουμε για την επιβίωση μας, ίσως και λίγο μεγαλύτερο πρέπει να κάνουμε για την συνολική μας ισορροπία και ευτυχία ως άνθρωποι.

Με αφορμή τη νέα χρονιά που έρχεται ποια η ευχή σας για τους αναγνώστες της Θεσσαλική Press για ένα ελπιδοφόρο αύριο;
Εγώ αυτό που εύχομαι σε όλους τους ανθρώπους είναι να έχουν αγάπη στη ζωή τους . Φίλους καλούς αλλά και έναν μοναδικό άνθρωπο με τον οποίο θα είναι αγκαλιά, μέρα και νύχτα. Έχοντας αγάπη και τα προβλήματα ακόμη της καθημερινότητας φαντάζουν πιο εύκολα. Αυτό που θεωρώ το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας είναι η μοναξιά. Βλέπω τριγύρω μου άνδρες και γυναίκες μόνους, να παριστάνουν τους χαρούμενους και τους ανέμελους και θλίβομαι. Ας παραδεχτούν ότι η μοναξιά είναι αφύσικη κατάσταση, ακόμη και όταν κοιμάσαι σε μια αγκαλιά ξυπνάς καλύτερα. Ας μονιάσουν με τον εαυτό τους πρώτα, να μην ταμπουρώνονται φοβούμενοι την απογοήτευση , όσες απογοητεύσεις και αν ζήσουν δεν πειράζει γιατί η αγάπη στο τέλος πάντα θριαμβεύει.

Συνέντευξη: Θεοδώρα Τζανή

sinenteyksi sinenteyksi2

Αν σας άρεσε το άρθρο μας, μοιραστείτε το!

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *