Κριτικές αναγνωστών: Γιώτα Γουβέλη – Το μαγεμένο ποτάμι

Καλοκαίρι του 2010. Τρεις αινιγματικοί ξένοι από τη Μαδρίτη καταφτάνουν στα μέρη του Λάδωνα προκειμένου να στήσουν μια επιχείρηση κλωστοϋφαντουργίας. Ερνέστο, Ισαβέλα, Μαριλίζα. Τρεις άνθρωποι που τους δένει το αίμα παρά την επερχόμενη προδοσία της ζωής. Μια προδοσία που τους επιφυλάσσει η μοίρα στο μαγεμένο ποτάμι του Λάδωνα.

Πάθη σε λήθαργο που ξυπνούν βίαια και επιζητούν ολοκλήρωση, κρυμμένα μυστικά ενός αιματοβαμμένου παρελθόντος, τα οποία ασφυκτιούν στο ζαλισμένο μυαλό των ηρώων αναζητώντας εξομολόγο, και μια φλογερή αγάπη που μοιράζεται ανάμεσα σε δύο άντρες και μια γυναίκα, σπέρνοντας τον πανικό και την απώλεια μέσα σε δύο οικογένειες. Παράλληλα ένας ιερέας προσπαθεί να ακολουθήσει τις οδηγίες χρήσης της Αγίας Γραφής μπροστά στο δράμα που εξελίσσεται: Η Αγία Γραφή ήταν πάντα ο πλοηγός μου στα άδυτα της ψυχής, στους δαιδάλους της κοινωνίας, όπου οι άνθρωποι χάνονται τόσο εύκολα και ξαναβρίσκουν το δρόμο τους τόσο δύσκολα και τόσο επώδυνα.

Κάθε ήρωας βιώνει το δικό του δράμα και στο τέλος απονέμεται η δικαιοσύνη που του αρμόζει με έναν παράξενο ωστόσο τρόπο: τα μαγεμένα, κατά τη μυθολογία, νερά του Λάδωνα έπνιξαν τρομακτικά μυστικά, απλώνοντας ηρεμία στους «ενόχους», τα οποία πάλι αναδύθηκαν βίαια σκορπώντας την καταστροφή. Στην κορύφωση του δράματος, ο πόνος που υπομένει ο καθένας ως αποτέλεσμα της θείας νέμεσης βυθίζεται στο ποτάμι και εξαφανίζεται διά παντός. Ένα ποτάμι που, σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες, φιλοξενεί νεράιδες και βασανισμένες ψυχές, οι οποίες θα δώσουν τη χαριστική βολή στον επίλογο του βιβλίου.

Το Μαγεμένο Ποτάμι είναι ένα βιβλίο που συνδυάζει έναν αριστοτεχνικό τρόπο γραφής, καθώς και μια εξαιρετική ροή νοημάτων με προβληματισμούς και μελέτη πάνω σε φιλοσοφικά, ερωτικά, οικογενειακά και κυρίως ηθικά ζητήματα. Με μια πρώτη ματιά, ο αναγνώστης θα έπαιρνε το μήνυμα ότι στον έρωτα δεν υπάρχει ηθική. Η εξέλιξη των ηρώων όμως αποδεικνύει το αντίθετο. Οι σελίδες του είναι εμποτισμένες από την ανάγκη για έρωτα και την πολυπόθητη «διερεύνηση» αυτού του συναισθήματος: η ουσιαστική αγάπη πολεμά το σαρκικό πάθος, βγαίνει νικήτρια, για να παραδοθεί και πάλι στην ύπουλη μνήμη του σώματος και να επαληθεύσει ότι ο πόλεμος κερδίζεται μάχη με τη μάχη. Ο θάνατος παραμονεύει τους πρωταγωνιστές σε κάθε τους βήμα. Η ανάγκη για ζωή παρ” όλα αυτά υπερισχύει ακόμα και την έσχατη στιγμή. Οι ήρωες, τυλιγμένοι στην αχλή του μύθου των Ολύμπιων θεών, θα διαβούν το κακοτράχαλο μονοπάτι του έρωτα, για να ολοκληρώσουν την ύπαρξή τους και να συμπληρώσουν το κενό που υπάρχει στην ψυχή του καθενός από γεννησιμιού του με τη σπάνια αλλά ζωοποιό αγάπη.

Βίκυ Κατσαρού
Φιλόλογος και διορθώτρια κειμένων

 

 

Αν σας άρεσε το άρθρο μας, μοιραστείτε το!

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *